Sayın valim, sağlık müdürüm, başhekimim, kıymetli misafirler, değerli arkadaşlarım ve basınımızın saygıdeğer temsilcileri 

Mensubu olmakla gurur duyduğum hemşirelik mesleğinin hafta kutlamasında yine bir araya gelmekten son derece mutluyum.  

Seneler ritmini bozmadan dönüp bizi tekrar aynı zamana getiriyor,  Böylece her yılın aynı zamanlarındaki aynı günler, bize daha farklılıklarla geliyor: Kısaca adı yıl dönümü oluyor. Ama gözden kaçmaması gereken bir fark var; her geçen yıl bizi biraz daha olgun ve daha donanımlı kılıyor. 

Evet değerli meslektaşlarım,

Her geçen gün birileri yanımızdan ayrılıyor: Kimisi emekli oluyor, kimisi tayin oluyor, kimisi beklenmedik bir anda “Gülümser”ken hepimizi hüzne boğuyor. Gidenlerin kekremsi burukluğu kalbimizin bir yanında saklanırken, yeniler de baharın güzel kokularıyla getirdiği meltem esintisi misali yüzümüze tebessüm bırakıyor.  

Hemşireler olarak her geçen gün hem mesleki hem de idari anlamda bizleri ilgilendiren birçok düzenlemeyle karşı karşıya kalmaktayız. Sizlere şunu söylüyorum, mesleki anlamda kağıt üzerinde ne kadar farklılıklar varmış gibi birileri çaba gösterse de, sizler “mesleki gönül birliğinizi” her zamanki gibi korumaya devam edin. Mesleki alanda ayrışmak veya ayrıştırılmak bizlere yarar getirmeyecek olup aynı zamanda yeni kazanımlar elde edememek gibi bir sorunla karşı karşıya bırakacaktır.  

Değerli arkadaşlar,

Başarı işini sevmekten geçmektedir. Hemşirelik, doğrudan insana hizmet etmek gibi bir fırsatı sunar bizlere. Dinimizde hasta ziyaretinin bile sevap olduğu düşünürsek, doğrudan hastalara hizmet etmek, onların dertlerini dert edinmek, ağrılarını dindirmek, iyileşmesine vesile olmak, kısacası hayır duası almak çalışma azmimizi arttırmalıdır.  

Hastalara karşı her daim empatik yaklaşımı elden bırakmamalıyız. Anlayışlı olmalıyız, anlaşılır olmalıyız, onlar idrak edinceye kadar tekrar etmeliyiz, gülümsemeyi alışkanlık haline getirmeliyiz. Ve kesinlikle sorunun değil çözümün yanında yer almalıyız. Kısaca bizden medet uman her kimse ona yardım etmeliyiz. Bu hasletler aynı zamanda iyi bir insan olabilmenin de temel şartlarındandır. Profesyonel olmanın gereği de budur. 

Zamanımızın büyük kısmını geçirdiğimiz, acımızı-sevincimizi paylaştığımız, hayatımızı idame ettirecek gelir kapımız olan hastanemizi sevmeyiliz. Mensubu olmaktan, burada çalışmaktan, bu büyük ailenin üyesi olmaktan her zamankinden daha fazla gurur duyabilmeliyiz ki, hem zihinsel hem fiziksel yorgunlukları kolayca unutabilelim. Çünkü gerçekten çok zor bir mesleği icra ediyoruz. Her gün nasıl bir tempoyla karşılaşacağımızı bilemiyoruz. Ayda ortalama 6 geceyi burada geçiriyorsunuz. Biliyorum ki hiçte kolay değil ama dedim ya zor mesleği seçmişiz. Gecelerin herkese sağladığı, gözü kapatıp geçici olarak devre dışı kalarak ertesi güne insanı hazırlayan fonksiyonu, sizlere gecenin sonunda uyuyabilmeli getiriyor. Tabiî ki, dünyanın uyandığı gündüzde uyuyabilmek ne kadar becerilebilinirse… 

Böyle bir çalışma hayatı elbette sevilmeden yapılamaz. Hangi maddi kazanım, insana severek, üzülerek, hissederek, özveri ile hizmet sunmayı sağlayabilir. Sadece sevmek de yetmez ki, hemşire olmak için. Saniyelerle yarışılan bir sağlık hizmeti sunumunda “becerisiz” bir insan ne yapabilir. 

Evet, sevgili arkadaşlarım, işte bizler bu şartlar altında sevgi dolu, yıpranma dolu, beceri dolu, bir ortamda çalışıyoruz sonuç olarak insanların mutluluğu ve sağlığı için hizmet veriyoruz.

Artık zorluklardan yakınmak yerine, hep beraber üstesinden gelmeyi denemeliyiz. Yani mesleki dayanışmayı geliştirmeliyiz. Daha çok iş dışı bir araya gelmeliyiz, sosyal faaliyetlerimizi artırmalıyız. Doğrunun ve iyinin yanında dik durmasını, bununda bedelleri olduğunu ama sonucun her zaman yeni iyi gelişmelere neden olduğunu  unutmamalıyız. 

Bu programın hazırlanmasında emeği geçen tüm arkadaşlarıma teşekkür ederim. Hepinize iyi seyirler dilerim. Günümüz kutlu olsun, yüzünüzden tebessüm gönlünüzden merhamet ve iyilik duyguları hiç eksilmesin. Saygılarımla.